De tekening van vijf minuten
De tekening van vijf minuten
Een luister- maar ook een lees -of voorleesverhaal - Misschien wel echt gebeurd, maar zeker lichtjes verzonnen
Op een zonnige lentedag zat een elegante mevrouw op het terras van een klein café. Haar bontjas had ze thuisgelaten, het was herfst en de winter liet nog even op zich wachten. Voor haar stond een piepklein kopje dampende espresso.
Twee tafeltjes verder zat een oudere man. Zijn grijze haar stond een beetje alle kanten op en boven op zijn hoofd was hij kaal. Hij had vriendelijke, donkere ogen en voor hem op de tafel lag een tekenblok. Zijn potlood bewoog razendsnel over het papier. Eerst tekende hij een stoel, daarna een tafeltje. Vervolgens de bloembak vol bloemen aan de rand van het terras. Zelfs een verdwaalde duif die tussen de terrasstoelen heen en weer liep, verscheen met een paar snelle potloodlijnen op het papier.
De mevrouw keek telkens weer naar de man. Wat deed hij dat toch ongelooflijk snel! Na een tijdje kon ze haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. ,,Mijnheer”, vroeg ze vriendelijk,,,zou u mij misschienook willen tekenen?” De man keek even op. ,,Waarom niet”, antwoordde hij. ,,Maar eigenlijk teken ik het liefst voorwerpen, landschappen en dieren.” De mevrouw glimlachte een beetje. ,,O... misschien vindt u mensen tekenen te moeilijk?”
De man trok zijn wenkbrauwen op. ,,Moeilijk?” zei hij. ,,Helemaal niet.”
,,Wil je dan een portret van mij tekenen?”, vroeg ze en ze hield haar hoofd een beetje schuin, haar neusje in de lucht.
De kunstenaar sloeg een nieuwe bladzijde van zijn tekenblok om. Zijn potlood danste over het papier. Nog geen vijf minuten later draaide hij het tekenblok om.
De mevrouw keek met grote ogen, ze zag zichzelf. Haar haar golfde zachtjes over haar schouders, haar lippen glimlachten vriendelijk en haar ogen keken dromerig in de verte. ,,Wat prachtig!” riep ze uit. ,,Mag ik deze tekening kopen? Hoeveel kost ze?” “Duizend euro,” antwoordde de man zonder aarzelen. De glimlach van de mevrouw verdween. ,,Duizend euro? Maar u hebt er nog geen vijf minuten aan gewerkt!”
De man glimlachte rustig. ,,Mevrouw”, zei hij, ,,ik heb vijf minuten aan deze tekening gewerkt.” De vrouw keek hem verbaasd aan.
,,Maar ik heb mijn hele leven geoefend om deze tekening in vijf minuten te kunnen maken.”
De mevrouw keek nog één keer naar de tekening. Daarna schudde ze haar hoofd. ,,Nee,” zei ze. “Duizend euro voor een tekening van vijf minuten? Dat vind ik veel te duur.” Ze zette haar lege koffiekopje op het schoteltje, nam haar handtas en wandelde met kleine, deftige pasjes het terras af.
Zij besefte helemaal niet met wie ze eigenlijk op hetzelfde terras zat.
De oudere man was niemand minder dan Pablo Picasso, een van de beroemdste kunstenaars van de twintigste eeuw. Hij bracht graag tijd door in het zuiden van Frankrijk. Op zonnige terrasjes keek hij urenlang naar de wereld om zich heen. Met een paar snelle potloodlijnen wist hij precies vast te leggen wat hij zag.
Picasso keek de dame glimlachend na. Daarna sloot hij rustig zijn schetsboek en bestelde nog een drankje. Hij wist dat niet iedereen begreep wat een kunstenaar eigenlijk doet. Mensen zagen alleen de paar minuten waarin een tekening ontstond. Ze zagen niet de duizenden uren oefenen. Niet de mislukkingen. Niet de eindeloze nieuwsgierigheid. En niet de vreugde van telkens weer iets nieuws te ontdekken.
Voor een kunstenaar is een schilderij of een tekening veel meer dan wat lijnen op een blad papier. In elk kunstwerk zit een stukje van zijn leven.
En misschien is dat wel de echte waarde van kunst. Niet hoeveel tijd je nodig hebt om iets te maken...
Maar hoeveel liefde, geduld en jaren van je leven erin verborgen zitten.
Verhaal en stem: Leo Van Dorsselaer
Muziek: Pixabay.com – Free Andriih – French morning café music.
Tekening: AI gegenereerd
Eerder gepubliceerd in Kukimag, tijdschrift oor kinderen over kunst & musea - www.kukimag.be
